• Bureau
    • Samenvatting
    • Stijl
    • Ontstaan
    • Wie
  • Specialisme
    • Voeding & gezondheid
    • Welzijn & zorg
    • Voedselproductie
    • Land- en tuinbouw
    • Ketencommunicatie
  • Smaak
  • Disciplines
    • Strategie
    • Campagnes
    • Promotie
    • Educatie
    • Presentatie
    • Interim
  • Middelen
    • Tekst
    • Video
    • Fotografie
    • Illustratie
    • Print
    • Online
  • Opdrachten
    • Reputatie
    • Crisiscommunicatie
    • Mediatraining
    • Mediation
    • Story telling
  • Cliënten
  • Opinie
  • Contact

PRLT Communicatie - Pieter Harcksen

Alle aandacht

Zoekresultaten voor: Communicatie

Betere PR bestaat niet

Niets kan ons méér boeien dan een eigen ervaring. Zelfs belevenissen van simpele aard worden zo diep in ons geheugen gegrift dat zij nog voelbaar en herleefbaar zijn op latere leeftijd. We kunnen er eerlijk over zijn: tegen een eigen ervaring kan geen campagne op.

Om die reden kan met recht worden beweerd dat er geen beter communicatiemiddel bestaat dan het aanbieden van de echte, persoonlijke ervaring. Hoe bepalend en indrukwekkend die kan zijn, wordt schitterend voelbaar gemaakt in de (al wat oudere) film The Game. Daarin speelt Michael Douglas de rol van een rijke, verveelde zakenman die door zijn broer wordt getrakteerd op een meeslepend spel. Maar wel zo’n meeslepend spel dat tijdelijk zijn leven overneemt. De ervaringen zijn namelijk echt (ook al spelen die zich af in een bedachte film).

Van kinds af aan gaan we op in onze beleving. Kijk naar het plezier en de aandacht van kinderen met een schepje, emmertje, water en zand op het strand. Ook als ze wat groter zijn en de behoefte aan ingewikkeldere vaardigheden toenemen, is het devies “Ikke zelf doen”. Zelf leren, zelf ervaren, zelf doen. Ziehier het succes van het beste communicatiemiddel: de open dag. Een dag waarop je zelf kunt ervaren hoe iets voelt, hoe, waarom en waarvoor het werkt. Wat bureaus en campagnemakers ook bedenken achter hun bureau, niets kan op tegen de echte ervaring. Om het even of het gaat om tractor rijden, kaas maken, druiven plukken of brood bakken.

In de land- en tuinbouw is het organiseren van open dagen – zowel voor vakgenoten als voor de consument – een beproefd middel. De nationale open dag van de glastuinbouw Kom in de Kas is een goed voorbeeld. PRLT Communicatie verzorgde voor deze open dagen jaren lang de reclame en voorlichting. Momenteel werkt het bureau samen met het Voorlichtingsbureau Brood aan de open dag van de Nederlandse brood- en banketbakkerijen (vrijdag 2 en zaterdag 3 november). Het doel van deze dag is om zelf eens te ervaren hoe het is om met vers deeg te werken, broodvlechten te maken en brood te bakken. Kinderen mogen taartjes opmaken en broodfiguurtjes bakken met de bakker. Kijken, voelen, proeven, ruiken. Alle zintuigen worden geprikkeld. Zo simpel is het.

Open dagen passen ook bij de behoefte aan transparantie. Er zijn talloze branches die al jaren lang met succes open dagen organiseren, zoals het havenbedrijf, defensie, de musea en de chemiesector. Ook consumentenmerken als Campina en Albert Heijn hebben de open dag op het boerenbedrijf ontdekt als de beste PR voor hun producten. Natuurlijk zetten boeren of bakkers tijdens zo’n publieksdag hun beste beentje voor. Maar het schept ook de verplichtingen. Wie de aandacht op zich vestigt, werkt zorgvuldig, beantwoordt (kritische) vragen eerlijk en legt uit waarom het productieproces zo werkt. Uit diverse metingen na afloop van de open dag blijkt dat de waardering voor het vak en de producten zijn toegenomen. Men heeft het zelf ervaren.

Geplaatst door: pieter@prlt.nl Op: 29 augustus 2012

Het goede voorbeeld

Goed voorbeeld doet goed volgen. Voor een slecht voorbeeld geldt dat overigens ook… dat dit krek wordt nagevolgd. Vandaar dat de actie ‘Na-aapje’ van het Voedingscentrum geen gek uitgangspunt is. De campagne wijst ouders op het kopieergedrag van hun kinderen, ook als die nog heel jong zijn. Een zak chips eten voor de buis communiceert de standaard. Kind denkt: zo hoort het. Organisaties als het Voedingscentrum proberen dus de bewustwording van ouders te prikkelen dat hun slechte gedrag door hun kroost wordt nageaapt. Waarom zou je niet het goede voorbeeld geven? Misschien omdat je zelf niet weet wat dat is…
Kinderen apen overigens niet alleen hun ouders na; ze imiteren ook het gedrag van andere kinderen. Waarom struikel je hier over lege zakken, snoepwikkels, blikjes en patatbakjes? Omdat ‘iedereen’ het op de grond gooit. In een Duits zwembad zagen we pubers een voor een met hun rommel naar de afvalbak lopen. Elke jongere deed het; het was blijkbaar de norm die iedereen gedachteloos volgde.
Hier hebben we programma’s, campagnes, sites en games nodig om verkeerd aangeleerd gedrag om te buigen. PRLT Communicatie doet daaraan van harte mee. Het dankt zijn bestaansrecht – deels – aan de scheefgegroeide situatie met ziekmakende uitwassen. Met overgave ontwikkelt het programma’s die een gezond leven promoten, overgewicht helpen voorkómen of gecultiveerde horkerigheid ombuigen in aandacht en respect voor de ander. Niet recht praten wat krom is, maar bevorderen wat beter kan. Oftwel – het oude PR-motto – Be good and tell it!
In andere landen zit het besef om fatsoenlijk of gezond te leven beter verankerd in de cultuur. Kinderen krijgen het spreekwoordelijk met de ‘paplepel’ ingegoten. Als het om eten en drinken gaat, wordt Frankrijk vaak als voorbeeld genoemd. Zelfs van dagelijks eten en drinken wordt een gezellig ritueel gemaakt, van generatie op generatie. Dan is het niet vreemd dat wij ons, bij gebrek aan een duidelijk culinair-cultureel profiel, zorgen maken. Op zich is er niets mis met ons oorspronkelijke, ouderwetse driemaaltijdenstelsel. Maar er zijn niet veel huishoudens meer waar dit wordt gevolgd, met allen rond de dis. In andere landen, zoals Frankrijk, wel en iedereen zit daar met plezier ‘aan’.
Schrijfster Karin Le Billon schreef een boekje met de titel “Franse kinderen eten alles”.
Zij beschrijft de aanvankelijke zorg van de met een Fransman getrouwde moeder van twee dochters, die met haar gezin tijdelijk van Canada naar Frankrijk verhuist. Daar leert zij haar kinderen plezier te krijgen in het eten zoals de Fransen dat doen. Dat blijkt een aantoonbaar blijere kijk te geven op voeding en het effect daarvan op hun gezondheid te bevorderen. Waarom lijken Franse kinderen zo sociaal en coöperatief aan tafel? Omdat zij van iedereen het (goede) voorbeeld krijgen. Hun ouders, broers, zussen, opa’s, oma’s, ooms, tantes, neven, nichten… Maar ook hun klasgenoten, vrienden, vriendinnen, medestudenten… iedereen doet het zo. De hele natie is met voedsel bezig, van de productie, de aankoop en de bereiding tot en met de consumptie. Door kinderen bij al deze fases te betrekken, door de tafel te dekken en met elkaar aan tafel te gaan, zullen zij meer plezier in en waardering voor goede voeding krijgen. Maar we zullen bij de ouders moeten beginnen. Die hoeven niet meteen te gaan kokkerellen als de Fransen, maar van hun plezier in en respect voor voedsel kunnen we heel wat leren.

Geplaatst door: pieter@prlt.nl Op: 17 juli 2012

Promotie

Promotie van beurzen, tentoonstellingen, evenementen en open dagen is een van de disciplines waarmee PRLT Communicatie sinds vele jaren organisaties ondersteunt. Het bureau ontwikkelt de strategie om de beoogde doelgroep te bereiken en produceert daarvoor – in eigen beheer – de ondersteunende middelen, zoals informatieve radio-items, videoclips, radiocommercials en persinformatie. Met interviews en impressies van het evenement worden de aandacht en de komst van bezoekers gestimuleerd. PRLT Communicatie werkt voor (inter)nationale publieks- en vakbeurzen op de grote expositielocaties in Nederland.

Waarom boeren niet beter verdienen

Het agrocommunicatieportaal Boer&Co vroeg of ik een column wilde schrijven over hoe de Nederlandse boer en tuinder in de maatschappij staan. En wat beter kan rondom hun huidige positie “…zodat er meer verdiend mag worden. Geld en begrip.” Aldus de briefing. Aangezien PRLT Communicatie al zo’n 50 jaar actief is in de agrosector, begrijpen wij die wens van ‘geld en begrip’. Dat willen we trouwens allemaal… Maar als je ‘meer’ wilt verdienen – geld of begrip – dan moet je ook meer waarmaken. Een eerlijke boterham verdienen en voldoening van je werk is voor velen al rijkdom.

Met de briefing voor deze blog – de relatie tussen maatschappelijke en geldelijke waardering – legt Boer&Co de vinger op de gevoelige plek. Want boeren en tuinders hebben er lang heel goed voorgestaan in de publieke opinie, bewijzen diverse onderzoeken naar hun reputatie in het verleden. Maar ook hier geldt: resultaten uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst. Wie een goede reputatie heeft en weet die goed te verzorgen door zijn inspanningen stelselmatig voor het voetlicht te brengen, kan rekenen op waardering en klantloyaliteit. De klant zet die waardering meestal om in een letterlijke waardetoekenning: geld voor producten of diensten. Wij vonden het heel lang knap en goed wat onze boeren deden; zo’n kwaliteit, zo’n grote productie… Maar door voortschrijdend inzicht veranderen opvattingen. We vernamen immers ook dat aan die productie grote bezwaren kleefden op het gebied van diergezondheid, dierenwelzijn en milieu.

Wat is er op dit moment mis met het doorgaans vanzelfsprekende verband tussen reputatie en communicatie enerzijds en begrip en geld anderzijds? Boeren en tuinders hebben te weinig gekeken en geluisterd naar de wensen – en tegenwoordig zelfs eisen – van de samenleving. Hun vakbladen en hun organisaties zijn daaraan mede schuldig. Die hebben te weinig de signalen vertaald zodat de boeren hun steven konden wenden. Het publiek pikt het gewoon niet meer dat boeren en tuinders produceren zoals ze produceren. Maar de boeren en tuinders? Die hebben geen keuze. Het grootwinkelbedrijf knijpt ze uit zodat ze nóg grootschaliger en efficiënter moeten produceren -wat de consument dus niet pikt. En ga nou niet roepen dat die consument het verkeerd ziet en dat die niet bereid is om een fatsoenlijke prijs voor het product te betalen.

De boer is aangeschoten wild en goedgeorganiseerde actiegroepen voelen dat feilloos aan. De ene actie volgt op de andere. Is de legbatterij nog maar net afgeschaft, gaat het scharrelei al weer in de ban. De eiersector is niet de enige die ervan langs krijgt. Inmiddels moeten ook de plofkippenhouders eraan geloven. Trouwens, ook zo fijn voor het imago. Terwijl je al jaren weet dat het verbod op de legbatterij eraan komt, zijn er nóg bedrijven die niet tijdig zijn omgeschakeld.  Elke dag komt er wel ‘iets’ naar buiten waardoor de sector negatief in het nieuws is. De agrosector is daarin trouwens niet uniek; kijk naar wat er met de verzekerings- en bankensector is gebeurd. Hoe is het nu met hun reputatie gesteld?

In het verleden hadden de boeren en tuinders een collectieve PR-organisatie, de Stichting Public Relations Land- en Tuinbouw. Die praatte niet recht wat krom is, maar die organiseerde open dagen zodat het publiek weer eens op de bedrijven kwam en met ondernemers kon spreken. De burger zag de inspanningen van de boer en hoorde het verhaal bij de plaatjes. De boer vernam op zijn beurt de wensen en zorgen van het publiek. Schoolkinderen maakten kennis met het wonen, werken en leven op de boerderij via lessen van het onderwijsblad Het Kleine Loo en door acties als ‘Met de klas de boer op’. Helaas is door het afbrokkelen van het collectief en de solidariteit in de sector een aantal van deze collectieve communicatieprojecten ter ziele gegaan.

Publieksdagen worden soms nog georganiseerd. Koeien kijken, die huppelend de stal uitkomen en weer in de wei mogen grazen. Maar deze reclamestunt verhult niet dat er veel te veel koeien naar de mening van de burger op stal staan. Onlangs gingen statenleden op uitnodiging kijken bij een hypermodern kalverbedrijf. Maar dat werkt averechts; de provinciale politici schrokken zich dood. De grootschaligheid, het beton en ijzerwerk, het gebrek aan frisse lucht en daglicht vormde een schokkend contrast met hun idee over het zorgzaam houden van dieren.

Terug naar de briefing voor deze column: hoe de Nederlandse boer en tuinder in onze maatschappij staan. Mijn conclusie: ze staan er onvoldoende in. Ze komen te weinig op het schoolplein, lopen niet of nauwelijks in de supermarkt, nemen onvoldoende deel aan het maatschappelijk verkeer. Dat is een hard en generaliserend oordeel dat de goede ondernemers tekort doet. Want die boeren en tuinders zijn er namelijk ook. Onder hen een aantal die door hun participatie in de maatschappij bijzonder goed boeren.

De oplossing voor meer waardering – en dus betere inkomsten – zit in wederzijdse betrokkenheid. Om van burgers vrienden of volgers te maken – om in termen van social media te spreken – is een spotje over dansende koeien in de wei of het organiseren van een open dag (Kom nou eens kijken en zie dat we het écht wel goed doen!) niet voldoende. Ook een leuke website, facebookpagina of een twitteraccount zijn geen recepten voor verbetering. Okay, alle beetjes helpen, maar echte verbetering moet blijken uit het gedrag en de bereidheid tot aanpassing. Niet omdat ‘de burgers’ dat willen, maar ook omdat je dat als boer wilt. Alleen het besef dat het ingrijpend anders moet, is nog niet voldoende. Behalve dat besef is ook het bewijs nodig: de daadwerkelijke aanpassing van de agrarische productie aan de Nieuwe Tijd. Alleen dan is er kans op waardering voor goede boeren en tuinders – in aanzien en klinkende munt.

Geplaatst door: pieter@prlt.nl Op: 25 april 2012

Sorry seems to be the hardest word

Sorry, sorry, sorry. Jongeren spreken hun verontschuldiging vaak uit als een soort Weesgegroetje. “Ik zeg het meteen maar drie keer, dan ben ik er wel vanaf.” Of ze gebruiken het verwijtende “Ja, sórry, hoor…”. Het publiek excuus is behoorlijk versleten en wordt steeds meer ervaren als een PR-truc. Wat blijkt? We ervaren het gespeelde schuldbewustzijn niet meer als geloofwaardig. Zoals destijds ook de recall. Het leek juist positief als een bedrijf met advertenties het boetekleed aantrok en de goederen terugriep. “Wat een betrouwbaar bedrijf dat zich zo open opstelt, geld teruggeeft en excuses maakt.” Het volgde op een periode van jaren waarin slecht nieuws over productiefouten liever onder de pet werd gehouden. Maar nu is ‘sorry’ een hol begrip geworden en lijdt het excuus aan inflatie. Sterker nog, het lijkt alsof het zich momenteel eerder tegen je keert en de reputatie juist schade toebrengt. Collega Paul Stamsnijder van de Reputatiegroep twitterde een paar weken geleden dat hij twijfelde of de excuses van het aartsbisdom geloofwaardig en oprecht zijn. Elke dag kunnen we via de media vernemen hoe de katholieke kerk er in de publieke opinie voor staat…

De afgelopen weken stonden de media bol van de spijtbetuigingen. Ziekenhuis UMC verontschuldigde zich voor de geschonden patiëntprivacy door televisieopnamen, Obama moest sorry zeggen voor het verbranden van de Koran (en wat moet je daarna nog voor prevelementje maken als een doorgedraaide soldaat in hetzelfde land burgers vermoordt?), de burgemeester van Leerdam wilde de Molukkers zijn excuses maken, ING-topman Jan Hommen doet een poging tot nederigheid over de computerstoringen die talloze klanten tot wanhoop dreven en Diederik Samson slikt in dat hij Utrecht een andere burgemeester gunt dan Aleid Wolfsen. Het is zomaar een willekeurige, incomplete sorrylijst. Waarvoor mijn excuses.

Maar wat maakt die excuses communicatief gezien nu zo waardeloos? Er wordt niet of nauwelijks een oplossing geboden, dus stellen ze nauwelijks meer voor dan een ‘jammer-maar-helaas’. In 2011 heeft de eerder aangehaalde Reputatiegroep een onderzoek gehouden naar de waardering van het media-excuus. De Nederlandse staat scoorde positief met zijn Rawagede-excuus – naar aanleiding van het bloedbad op West-Java, 65 jaar geleden – en weggehoond werd de buiging van onderzoeksfaudeur Diederik Stapel.

Excuses blijken in 1 op de 5 gevallen negatief te werken. Oppassen geblazen dus, want ook de oprechte spijtbetuiging kan zich tegen je keren. Tenzij je aangeeft wat de oplossing zou zijn en hoe je in de toekomst gaat voorkomen dat het geval zich herhaalt. Want twee- of zelfs driemaal sorry moeten zeggen – betekent dat je niet meer geloofwaardig bent. Sorry zeggen om je geloofwaardigheid te herstellen, is niet meer genoeg en ‘oprechte’ spijtbetuigingen worden door media en publiek met argwaan geanalyseerd en bespot. Echte excuses slaan ergens op, komen op het goede moment, worden gebracht door een betrouwbare afzender, worden ontvangen door het juiste publiek en gaan vergezeld van een oplossing die beterschap bewijst. De oplossing voor een nette afwerking tenslotte is – op z’n Rotterdams – “Geen woorden maar daden.”

Geplaatst door: pieter@prlt.nl Op: 22 maart 2012

  • « Vorige
  • 1
  • …
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • …
  • 12
  • Volgende »
Alle aandacht
PRLT Communicatie
Alle aandacht
Voeding Gezondheid Voedselproductie Land- en tuinbouw Ketencommunicatie Smaak Strategie Campagnes Educatie Presentatie Interim Tekst Video Fotografie Illustratie Print Online Reputatie Crisiscommunicatie Mediatraining Mediation Story telling Communicatie Voedsel & groen Food & agri business Productieketens Vee & vlees Pluimvee & eieren Groente & fruit Akkerbouw Graan & brood Glastuinbouw Sierteelt Groenteteelt Vollegrondstuinbouw Kennis Productiewijze Herkomst Duurzaamheid Dierenwelzijn. Creatieve concepten Publiekscampagnes Promotie Voorlichting Gedragsbeïnvloeding Positionering Merken Journalistiek Productie en regie Audiovisueel Documentaires Voorlichtingsfilms Videoclips Onderwijs Commercials Communicatiepsychologie Persoonlijke presentatie Mediatraining Reputatiebehartiging Levensmiddelen Crisiscommunicatie Mediation Reclametekst Webtekst Tijdschrifttekst Voorlichtingstekst Pay offs Persberichten Social media releases Brieven Onderwijstekst Speeches Scripts Vormgeving Nieuwsbrieven Tijdschriften Relatiemagazines Folders Brochures Kranten Wandplaten Posters Billboards

                   

PRLT Communicatie | Grote Molen 10 | 2665 MC Lansingerland
+31(0)6 2882 8448 | info@prlt.nl