De overheid vindt dat wij zelf verantwoordelijk zijn voor onze gezondheid en welzijn. Daarom trekt de overheid zich terug uit allerlei voorlichtingsprogramma’s. We moeten het zelf maar uitzoeken. Bovendien kunnen de meesten van ons lezen wat er op de verpakkingen van de levensmiddelen staat. Als het aan de minister ligt, wordt de dieetadvisering geschrapt, het Voedingscentrum moet een kwart bezuinigen en de industrie moet succesvolle schoolprogramma’s zoals Smaaklessen maar adopteren. Als dat maar goed gaat. Want het is mede aan de industrie te danken dat wij – en in het bijzonder onze kinderen – zo schrikbarend dik zijn geworden. Als er iets is waar wij behoefte aan hebben, dan is het wel goede, eerlijke, stelselmatige voorlichting over eten. De relatie tussen voeding, gezondheid en gewicht is overduidelijk. Maar zonder kennis en bewustwording bakken we er niks van.
Hoe komt het dat wij zo dik zijn geworden? Iedereen weet dat: we nemen teveel energie tot ons en we verbruiken er te weinig van. Maar… hoe komt het dat we zoveel energie binnen krijgen? Dat komt omdat we geen of weinig tijd besteden aan ons eten. We koken nauwelijks; we warmen samengestelde maaltijden op. Deze gerechten bestaan voor een belangrijk deel uit goedkope grondstoffen: koolhydraten, suikers, vetten en zout. Grondstoffen die lekker vullen en die we – helaas – ook nog ontzettend graag eten. Bij de bereiding van ons voedsel worden onvoorstelbare hoeveelheden suiker gebruikt. Mensen vinden zoet lekker; het is de eerste smaak waarmee we als pasgeborene kennismaken, via de moedermelk. Zoet is lekker, vet is lekker en hartig is lekker. De maaltijden kosten relatief weinig geld, ze zijn snel te bereiden en het hele gezin zit te smullen. Verder zitten we vooral: bij de televisie, achter de computer, in de auto en verbranden we dus te weinig van de ingeslagen energie.
In andere culturen geldt wel doorvoed zijn als statussymbool. Het zijn dezelfde culturen waar de kinderen letterlijk en figuurlijk zoet worden gehouden met snoep of zoete drankjes. Maar de behoefte aan deze verwennerij werkt verslaving in de hand en leidt uiteindelijk, behalve tot overgewicht, tot onvoorstelbare schade aan het gebit.
Hoe doorbreken we het patroon? Hoe voorkomen we dat we ten onder gaan aan ons collectieve overgewicht? De kosten van de zorg zijn nu al nauwelijks op te brengen. Hoe moet dat straks als al die extreem dikke kinderen lijden aan diabetes, hart- en vaatziekten? De overheid zou juist meer moeten investeren in preventie en voorlichting in plaats van zich terug te trekken. Door nu te investeren, voorkomen we dat we straks met een ongeneeslijk zieke samenleving zitten. De oplossing is simpel. Als we voeding leren zien als de basis van onze gezondheid, dan is gezond eten de oplossing. Veel mensen weten alleen niet meer wat gezond eten inhoudt. We worden overvoerd met commerciële boodschappen over lekker eten en drinken. We kunnen de hele dag, overal, calorierijke tussendoortjes scoren. Mensen missen de basiskennis en -vaardigheden om een gezonde, lekkere maaltijd op tafel te zetten. Ze weten niet welke goede keuzes ze kunnen maken en raken in verwarring door de misleidende reclames.
De oplossing dus: terug naar de basis. Bereid je voedsel zelf. Koop pure, eerlijke, verse producten. Het liefst behorend bij het seizoen en zo mogelijk geteeld in je eigen omgeving. Ga eens kijken op de markt, bij de boer of bij de tuinder. Verdiep je eens in hoe producten worden gekweekt en betrek het gezin erbij. Pure producten hebben smaak van zichzelf. Koken is niet moeilijk. Zorg dat je de bereiding ziet als een mooi, leuk en interessant proces waarvan het resultaat direct invloed heeft op je gezondheid en welzijn. Proef wat je bereidt en eet met aandacht. Houd de maaltijd simpel: groente, aardappelen, vlees of vis. Laat kinderen zo vroeg mogelijk mee-eten met de normale, gezonde pot. Creëer geen uitzonderingspositie. Betrek ze bij de samenstelling van het menu. Laat sauzen en toevoegingen om de smaak te versterken of het gerecht op te leuken achterwege.
Waar PRLT Communicatie zich mee bemoeit? We proberen al vijftig jaar het publiek voor te lichten over wat boeren en tuinders doen. We maken en promoten schoolprojecten die gericht zijn op gezonde voeding. In het probleem zien we een mooie reden om te pleiten voor puur voedsel dat zo uit de grond komt en waarmee we onszelf en onze gezondheid een plezier kunnen doen.
Geplaatst door: pieter@prlt.nl Op: dinsdag, 21 februari, 2012
Attentie, attentie. Even valt er een stilte en iedereen spitst de oren. Iemand vraagt uw aandacht en… krijgt die ook. Als u door de politie wordt aangehouden, heeft u dat meestal zelf veroorzaakt: u trok de aandacht en kreeg die dan ook. In de diverse takken van communicatie draait het allemaal om aandacht. U wilt aandacht, dus vraagt of trekt u die. Desnoods schreeuwt u om aandacht. Jammer genoeg is die – soms desperate – schreeuw om aandacht eenrichtingverkeer. Communicatie is namelijk gebaseerd op twee-richting verkeer: vraag en antwoord -of aanbod, actie en reactie, zenden en ontvangen. De term voor ons vak is niet voor niets afgeleid van de communicerende vaten: twee buizen die met elkaar zijn verbonden en waarin het vloeistofniveau uiteindelijk in balans komt.
Wie aandacht vraagt, geeft idealiter ook aandacht. Het is een voorwaarde voor een relatie. Op de social media platforms wordt dat door sommige commerciële aanbieders wel eens vergeten. Die willen vooral hun boodschap kwijt en veel vrienden krijgen. Maar wat is hun inbreng in de relatie? Welke oprechte aandacht hebben zij voor hun volgers? Vroeger leerden we niet voor niets: ‘liefde kan niet van één kant komen’. Niet alleen maar aandacht vragen, ook aandacht geven.
Aandacht genereert ook aandacht. Kijk maar eens op de markt, waar kooplui de attentie van het publiek willen trekken. De kraam die het drukst is, wekt uw nieuwsgierigheid. Zo werkt het ook in de horeca. Als u van plan bent gezellig een borreltje te pakken in een kroeg of een vorkje te prikken in een restaurant, dan gaat u liever niet binnen in een zaak waar het ‘stil’ is. Maar een drukke kroeg, daar gaat u naar binnen. Want dáár moet het goed toeven zijn. Niet voor niets zit ‘iedereen’ daar. Aangezien iedereen aangeboren behoefte heeft aan aandacht is het meestal vechten om de gunst van onze beoogde relaties. Daarbij is het de kunst om uw onderscheidende pluspunten op een duidelijke of originele manier voor het voetlicht te brengen. Een mooi persoonlijk verhaal, een positieve, gepassioneerde presentatie van uw producten en het betonen van oprechte belangstelling voor uw doelgroep trekt de aandacht. Aandacht is ook te koop, maar bekendheid vergt vaak enorme budgetten. Werkelijke waardering kost eigenlijk vooral… aandacht.
Geplaatst door: pieter@prlt.nl Op: vrijdag, 27 januari, 2012
Nederland heeft er de laatste jaren aardig wat trendwatchers bij gekregen. Onder hen zeker een aantal visionairs. Mensen die de wereld over trekken en doorberedeneren of en hoe het waargenomene zich een weg baant naar het gretige Nederland. Behalve trendwatchers hebben we ook gespecialiseerde waarzeggers gekregen. [Overigens slaat dat ‘waar’ niet immer zo op ‘waarheid’ maar meer op ‘waar waargenomen’.] Zo kennen we inmiddels web watchers, business watchers, health watchers, food watchers. Ik volg een aantal van deze zelfbenoemde zieners met belangstelling. Er zitten scherpzinnigen tussen, maar ook die de beredenering uit hun eigen navel staarden en die net zo lang doorvoorspellen tot hun voorzienigheid bewaarheid wordt.
Door de mogelijkheid om al wat je vindt via internet te openbaren, zijn er heel wat trendverkondigers bijgekomen. Ook op het gebied van communicatie in relatie tot internet, social media en smart phones, wordt er voor 2012 op los voorspeld. Daarbij is de wens de vader van de gedachte. Elke schrijver, blogger en hobbygoeroe denkt dezelfde toekomst eigenzinnig uit. De een roept dat branding het helemaal wordt: de positionering van merken die naar loyaliteit hengelen via social media. “Nee”, betwist een ander, “het gaat er juist om dat je als merk dingen geeft zonder er wat voor terug te vangen.” Andere collega’s herkauwen dat het gaat om echtheid, authenticiteit, het pure en dat je daar echt geen internettoepassingen voor nodig hebt. Heerlijk hoe iedereen zijn eigen waarheid claimt.
Toch sprong er een visie uit die mij een tijdje bij bleef en die ik een goede kans van slagen geef. Het gaat om je legitimiteit. Hoe relevant je bent. Dat kan betrekking hebben op personen, producten of diensten, bedrijven of organisaties. Of zelfs op abstracties, kunst, cultuur, landschap of milieu. Wat is de maatschappelijke waarde? Hoewel ik op deze plek beoog vooral mijn eigen ei te leggen en mijzelf in de belangstelling te plaatsen, citeer ik collega Berlinda Harkink. “De vraag voor de toekomst is niet: ‘Hoe word je de beste?’, maar: ‘Hoe doe je er toe als organisatie?’. Naast hun reputatie moeten organisaties zich veel meer richten op hun relevantie om succesvol te zijn.”
Mijn voorspelling voor 2012: er zal nóg meer voorspeld gaan worden. Dít is er één van. Maar let op de tegentrend: de groep die niet voorspelt, die geen antwoorden geeft, maar die juist zoekt naar wat er werkelijk toe doet.
Geplaatst door: pieter@prlt.nl Op: vrijdag, 6 januari, 2012
Hans levert vanuit een groot bedrijf allerlei hardware voor de bouw. Dingen van hout, steen of ijzer waarop of waarmee je kunt bouwen. Allemaal erg concreet, met duidelijke hoogte-, breedte of inhoudsmaten. Zijn broer Ferry zit in een compleet andere branche; hij doet styling, creëert sfeer op beurzen en richt etalages in. “Ja, ook iets met licht, geluid, videoschermen met clips. Hij verkoopt ‘gebakken lucht’, net als jij.”
Toen recentelijk de kerstbomen werden afgetuigd, de feestverlichting werd uitgeschakeld en de etalagerendieren naar de magazijnen verhuisden, moest ik terugdenken aan Hans’ vergelijking tussen communicatie en ‘gebakken lucht’. Het is de manier waarop nogal wat mensen aankijken tegen het vak. “Zij doet ‘iets’ met reclame. Of: hij zorgt dat mensen de boodschap geloven en uiteindelijk bereid zijn meer te kopen.” Ja, zo’n kerstetalage is er ook niet voor niets…
Hans jent nog even door: “Ja, communiceren doen we allemaal. Waarom zou ik jou dan inhuren? Ik schrijf, ik mail, ik bel met klanten en ze doen zaken met ons. Heb ik dan een communicatieadviseur of –bureau nodig?” Wie weet zou zijn bouwtoeleverancier wel véél beter draaien als de klanten meer weten over hun kwaliteitssysteem, hun duurzaam geproduceerde houtsoorten of de opknapbeurt die de medewerkers belangeloos verrichtten in het plaatselijke dorpshuis. Wanneer je meer positiefs weet over een product of producent, levert dat goodwill op. En die waardering vertaalt zich in aankopen, klantloyaliteit.
In de stad zit een bakker, waar je eenvoudigweg niet aan voorbij kunt lopen. Enerzijds omdat de rij klanten tot buiten op straat wacht om binnen te gaan. Anderzijds vanwege de verleidelijke geur van versgebakken brood. Veel bakkers kunnen voortreffelijk bood bakken. Sommigen doen dat en communiceren er ook over. Ze vertellen het verhaal achter het product, over het wonder van de tarwe en het rijzen van het deeg. En – niet onbelangrijk – ze laten weten waar ze zitten, wat ze in huis hebben, ze creëren sfeer en ze communiceren met passie over hun gezonde product. Achter de schermen helpen wij ze daarbij: zij de broden – dag in, dag uit – wij de ‘gebakken lucht’.
Geplaatst door: pieter@prlt.nl Op: dinsdag, 27 december, 2011
De zoon van de schoenmaker – en misschien ook zijn vader zelf – loopt op versleten zolen. De kinderen van de psychiater zijn onaangepaste draken en waarom koos de zielenknijper zelf eigenlijk voor dit vak?
Deze vergelijkingen kwamen bij mij op toen ik mijn eigen communicatie eens goed moest updaten. De website was dringend aan vernieuwing toe en de informatie erop was verouderd. In een wanhopige tweet twitterde ik mijn communicatieblokkade van mij af. Waarom lukt het mij wel om al mijn cliënten te helpen bij hun communicatie en gelukt het mij niet om mijn eigen producten en diensten goed in kaart te brengen? Gelukkig legde mijn vriend Bertjan, psycholoog, mij uit waarom ik om mijn eigen PR heen draaide.
“Jij legt – als communicatiespecialist – de lat zo hoog voor jezelf omdat het nu om jouw vak gaat. Voor je cliënten kun je met enige afstand de beste oplossingen bedenken en mooiste campagnes realiseren, maar nu moet je verantwoording afleggen aan jezelf. Je website moet voor jou stijlvol en foutloos weergeven waar het bureau voor staat. Als dat je uitgangspunt is, ben je bang om eraan te beginnen. Dan kan het nooit goed genoeg zijn.”
Mijn collega Ronald had ook een paar goede tips: “Stel jezelf een datum en ga gewoon schrijven. Maak dat ding nu even. En houd jezelf in, laat dingen weg, probeer niet compleet, perfect en volledig te zijn.” Tot slot stelde collega Mariëlle nog wat lastige vragen over het ontwerp van de site, waardoor ik de laatste hindernis kon nemen.
Nu de site vernieuwd is en on line, weet ik de oplossing. Ik had natuurlijk naar een communicatiespecialist moeten stappen. Een chirurg opereert zichzelf ook niet. En de schoenmaker? Die is dag in, dag uit bezig met andermans zolen.
Geplaatst door: pieter@prlt.nl Op: vrijdag, 16 december, 2011
+31(0)6 2882 8448 | 
info@prlt.nl |